مولانا و دین

مسعود ستوده نژاد ۱۹/۲/۹۹اردیبهشت ۹۹ ماه رمضان، در پاسخ به افکار و نوشته های مغرضانه بر علیه مولانا جلال الدین

اخیراً در اینستا و تلگرام کسانی که به ظاهر خود را طرفدار عرفان و مولانا می دانند؛ در حال معرفیِ حضرت مولانا به عنوان فردی بی دین، هستند. اینها در باطن، خائن ترین اشخاص به مولانا هستند. تفکر زیبا و زندگی بخش مولانا که نجات بخش جهانیان است و توسط کل متفکران جهان پذیرفته شده است؛ بازیچۀ عدّه ای مغرض قرار گرفته است. افکار و اشعاری از خودشان می بافند و در پیج هایی به نام مولانا، در صورت پُست های متعدد، نشر می دهند. متأسفانه مردمیِ طالب عرفان و شناخت حقیقی، با مطالعۀ کم، که از زاهدانِ دین فروش، خسته شده اند؛ در دام این مکاران توسعه دهندۀ لائیک (بی دینی) می‌افتند.

مگر بی دینی، خود یک روش، تفکر یا شناخت نیست. مفهوم دین هم، همان تفکّر و شناخت است، اصلاً وجود انسانِ بی دین، منطقاً امکانپذیر نیست.

برخی برای جدا کردن طالبان معرفت از دین، می گویند، دین، فقط دین انسانیّت!! وقتی از او می پرسی انسانیّت، چیست؟ از کمک به دیگران و حیوانات و امثال آنها صحبت می کنند.

تو را به خدا مطالعه کنید. رشد و تعالی انسانی، مراحلی عجیب و بزرگ دارد، نباید در مراحل اولیه بماند. آیا به سعادت های بدنی و روحی سالم، رسیده اید؟ آیا شجاعانه، به ثروت، امنیت و قدرت، رسیده اید؟ آیا به درجۀ عقلی ر سیده اید، که با ذکاوت، بدون اضطراب، فکر کنید و حفظ کنید و بفهمید؟ آیا به عدالت، با دوستان و دشمنان، رسیده اید؟ آیا آنقدر عادل و عاقل شده اید که به خداوند کریم، ظلم نکنید او را  بزرگ بدانید و عبادت کنید؟ آیا آنقدر مهربان و عاشق شده اید، که مثل خداوند همۀ جهان را دوست داشته باشید؟ آیا خداوند شما را دوست دارد؟ و…  

 حتماً و قطعی، مرگ به سراغ هر زنده ای، می آید، آیا در هنگام وداع از دنیا، ناراحت از انجام ندادن برخی کارها نیستید؟ آیا از ورود به نیستیِ مَدّ نظر خودتان، نمی هراسید؟

متأسفانه متولیان  امروزِ دینی، هر وقت نیازمند بحث های استدلالی و عقلی اند، از مولانا بهره می برند، ولی دفاعی از او نمی‌کنند، زیرا مخالف صوفی گری اند، امّا فراموش کرده اند که دفاع از متفکران دینی و تاریخی، کم از دفاع از پیامبران و معصومین نیست. اصلاً چرا دفاع؟ می بایست با تفکرات امثال مولانا، به تفکرات منسوخ، ناقص و انحرافی، حمله می شد.

مگر امکانپذیر است، کسی که نامش جلال الدین است؛ بی دین باشد؟

مگر ممکن است، کسی که عاشقِ شمس الدین است؛ بی دین باشد؟

  من در اینجا، ابتدا، حرف انتها را می زنم و بعد به توضیح و بسط آن می پردازم، دین مولانا، دینِ در برگیرنده یِ همۀ دین هاست، این تفکری است که از قرآن کریم گرفته است.

Surah Aal-e-Imran, Verse 84:

قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنزِلَ عَلَیْنَا وَمَا أُنزِلَ عَلَىٰ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِیَ مُوسَىٰ وَعِیسَىٰ وَالنَّبِیُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

بگو: «به خدا ایمان آوردیم؛ و (همچنین) به آنچه بر ما و بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط نازل گردیده؛ و آنچه به موسی و عیسی و (دیگر) پیامبران، از طرف پروردگارشان داده شده است؛ ما در میان هیچ یک از آنان فرقی نمی‌گذاریم؛ و در برابرِ (فرمان) او تسلیم هستیم.»    

در تفکر مولانا، یک مسلمان، کسی است که شامل تمام خوبی هایِ، پیامبران پیشین و پیامبر خاتم و تمامِ خوبی های بزرگان تاریخ است، چه مسلمان شیعه یا سنّی، بوده باشند یا نباشند.

در این مقوله، فقط به ابیاتی از مثنوی می پردازم، که قابل بررسی مستقل از اصل قصّه های مثنوی باشند. این ابیات مستقلاً در جاهای مختلفِ مثنوی آمده اند.

حِسّ دنیا، نردبان این جهان                                 حِسّ دینی، نردبان آسمان

گه چنین بنماید و گه ضد این                             جز که حیرانی نباشد کار دین

 هر که بویش نیست، بی بینی بود                        بوی آن بوی است، کان دینی بود

 ز آتش شهوت نسوزد اهل دین                         باقیان را بُردِه تا قعر زمین

از برون آوازشان آید ز دین                            که رهِ رَستن ترا این است این

ما به دین رَستیم زین ننگین قفس                      جز که این ره نیست، چاره ی این قفس

از حدیث اولیا، نرم و درشت                             تن مپوشان، زآن که دینت راست پشت

آن سواری کاو سپه را شد ظفر                           اهل دین را کیست، سلطان بصر

از عصا ماری و از اُستُن حنین                             پنج نوبت می زنند از بهر دین

فلسفی را زهره نی تا دم زند                             دم زَنَد، دین حقش بر هم زند

سر از آن رو می نهم من بر زمین                       تا گواه من بود در روز دین

یوم دین که زلزلت زلزالها                                 این زمین باشد، گواه حال ها

نار شهوت را چه چاره، نور دین                      نورکم اطفاء نار الکافرین

اهل دین را، باز دان از اهل کین                     همنشین حق بجو، با او نِشین

شیر حقم، نیستم شیر هوا                                    فعل من، بر دین من باشد گوا

دین نه آن بازست، کو از شه گریخت              سوی آن کمپیر کو می آرد بیخت

سر ز شُکرِ دین، از آن برتافتی                             کز پدر میراثِ مفتش، یافتی

چون که نور حس، نمی بینی به چشم                 چون ببینی، نور آن دینی به چشم

 مِلّت عشق، از همه دینها جداست                     عاشقان را ملّت و مذهب خداست.

کفر تو دین است و دینت نور جان                    ایمنی و از تو جهانی در امان

پیشه ای آموختی در کسب تن                           چنگ اندر پیشه ی دینی بزن

کسب دین، عشق است و جذب اندرون                چنگ اندر پیشه ی دینی بزن

کسب دین عشق است و جذب اندرون               قابلّیت، نور حق دان، ای حرون    

مر سیه رویان دین را خود جهیز                         نیست اِلا، حیلت و مکر و ستیز

حکمت دنیا فزاید ظن و شک                            حکمت دینی بَرَد،  فوق فلک

تا بماند شاهی او سرمدی                                    همچو عزِّ  مُلک دین احمدی

در تمامی کارها، چندین مکوش                    جز به کاری که بود در دین، مکوش

چشم بگشا، حشر را پیدا ببین                            تا نماند شبه ات در یوم دین

ظاهر کافر، ملوث نیست زین                        آن نجاست هسا در اخلاق و دین

دوزخ است آن خانه که بی روزن است          اصل دین، ای بنده روزن کردن است.

جان جملۀ عِلمها، این است این                        تا بدانی، من کی ام، در یوم دین

آن اصول دین، بدانستی تو لیک                  بنگر اندر اصل خود، گر هست نیک

چون که بر بوک است، جملۀ کارها          کار دین اولی، کز این یابی رها

پس چرا در کار دین ای بد گمان                     دامنت می گیرد این خوف زبان

آن تکلف باشد و رو پوش هین                         نار را نکُشد، به غیر نور دین

تا نبینی نور دین، ایمن مباش                          کاتش پنهان، شود یک روز فاش

زانکه دنیا را همی بینند عین                           و آن جهانی را همی دانند دین

 تا قیامت، باقیش داریم ما                                تو مترس از نسخ دین،  ای مصطفا

گفت الدین نصیحه، آن رسول                 آن نصیحت در لغت ضد غلول

شد قیامت عید و بی دینان، دهل                 ما چو اهل عید، خندان همچو گل

تو چو عزم دین کنی، با اجتهاد                   دیو بانگت زند، اندر نهاد

پس بدان که شمع دین، بر می شود               این نه همچون، شمع آتش ها بود

گر نشد ایمان تو، ای جان چنین                   نیست کامل، رُو بجو، اکمال دین

آن زمان کِت امتحان، مطلوب شد                مسجد دین تو، پُر، خُروب شد.

کم نشین بر اسب توسن بی لگام                 عقل و دین را پیشوا کن و السلام

شاه دین را منگر، ای نادان به طین              کاین نظر کرده است، ابلیس لعین

خیز بلقیسا، بیا، باری بببین                           ملکت شاهان و سلطانان  دین

حرص اندر کار دین و خیر جو                      چون نماند حرص، باشد نغز رو

دید طین آدم و  دینش ندید                      این جهان دید، آن جهان بینش ندید

بانگ طشت سحر، جز لعنت چه ماند                         بنگ طشت دین، بجر رفعت چه ماند.

هر کسی کو از صف دین سر کش است                         می رود سوی صفی کان ناخوش است.

جهد کن تا پیرِ عقل و دین شوی                                 تا چو عقل کل، تو باطن بین شوی

غفلت و کفر است مایه جادوی                                   مشعله ی دین است جان موسوی

خود طواف او، که شه بین بود                                     فوقِ قهر و لطف و کفر و دین بود

گفت رو، هر کو غم دین برگزید                              باقی غمها، خدا از وی برید

صید دین کن، تا رسد اندر تَبَع                                 حُسن و مال و جاه و بختِ منتفع 

کفر و ایمان هر دو خود دربان اوست                  کاوست مغز و کفر و دین او را دو پوست

گر به فضلش پی ببردی هر فضول                        کی فرستادی خدا چندین رسول

عیب بر خود نِه، نَه بر آیات دین                            کی رسد بر چرخ دین، مرغ گلین

که رعیت دین شه دارند و بس                               این چنین فرمود سلطان عبس

آن رسول حق، قلاووز سلوک                              گفت الناس علی دین ملوک

ور بد او، دی پاک و با تقوا و دین                         وقت بیداری بَرَد، دُرّ ثمین

زین خیال ره زن راه یقین                                   گشت هفتاد و دو ملت اهل دین

هر که فرج و گلو، آیین و خو است                    آن لکم دین وُلیِ دین، بهر اوست

پایهای پر عنا، از راه دین                                     بر کنار و دست حوران، خالدین

ختمهایی کانبیا بگذاشتند                                  آن به دین احمدی برداشتند

چیست معرج فلک، این نیستی                          عاشقان را مذهب و دین، نیستی

علم بودش، چونبودش، عشق دین                       او ندید از آدم الا نقش طین

مرغ گفتش، خواجه در خلوت مه ایست                      دین احمد را ترهب نیک نیست.

راه دین زآن رو پر از شور و شر است                که نه راهِ ، هر مخنث گوهر است.

چون که ایشان خسرو دین بوده اند                    وقت شادی شد، چو بشکستند بند

بر دل و دین خرابت نوحه کن                          که نمی بیند جز این خاکِ کُهُن

در رُخت کو از مِیِ دین، فرخی                           گر بدیدی بحر، کو کف سخی

رنگ طین پیدا و نور دین نهان                             هر پیمبر این چنین بد در جهان

شد صفیر باز جان، در مرج دین                             نعره های لا اُحّبُ الافلین

 دین من، از عشق، زنده بودن است                     زندگی زین جان و سر، ننگ من است.

 هم در آخور ،هم در آخر، عجز دید                    مرده شد دین عجایز را برگزید

لزوم ایجاد سازمان نظام معلمی و مشکلات فعلی فرهنگیان

باسمه تعالی

آینده در دست معلمان است

ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی

با سلام

 بسیاری از معلمها با تمام توان و علاقه بدون اینکه لحظه ای از حق دانش آموزان را ضایع نمایند تدریس می کنند. بسیاری از معلمها با رتبه خوب کنکور و مدارج تخصصی دانشگاه های معتبر دولتی معلمی را شروع کرده و ادامه داده اند. بسیاری از معلمها پیشتازانه همه روش های تدریس و فن آوری های روز را در تدریس خود به کار بسته اند. معلم نمونه، مؤلف کتاب ودارای انواع لوح های تقدیر هستند.

اگر امروز این نامه را می نویسم نه به خاطر این است که دست احتیاج بلند کرده ام که خداوند روزی را به اندازه ای که صلاح می داند می رساند و تنها از او یاری می طلبم  و به او توکل می کنم. اما می نویسم که پیش خدای خویش مسئولم و اگر نگویم باید پاسخگوی او باشم.

امروز حقوق معلمها مایه توهین به شخصیت و خانواده آنها است. مایه شرمساری پیش فرزندان دانشجو و دانش آموز یا عروس و داماد ها و اقوام است.

حضرت علی (ع) در دعای خود در خطبه ۲۱۶ نهج البلاغه فرمود: بار خدایا آبروی مرا به توانگری نگهدار و شخصیت مرا به تنگدستی از بین مبر که از روزی خوران تو روزی خواهم و از آفریده های بدکردار تو مهربانی جویم و به ستایش کسی که به من ببخشاید وادارگردم و به بد گویی کسی که به من چیزی ندهند گرفتار گردم، تو پس از همه ی این گفتار صاحب اختیاری که ببخشایی یا نبخشایی، زیرا اختیار و توانایی بر هر چیز به دست توست.

امروز آبروی ما به فقر از دست رفته است. پیش اولیای و دانش آموزان شخصیت ها زیر سؤال رفته است. هر پدر و مادری به صرف اینکه پولدار است یا پزشک یا هر شغل دیگری دارد به خود اجازه می دهد در کار تخصصی تدریس دخالت کند و معلم را مورد بازخواست قرار دهد. هر جوان از راه نرسیده ای غیر متخصصی که فقط بلد است به صورت غیر علمی راه حل تستی بگوید به خود اجازه می دهد به دانش آموزان بگوید شما معلم ندارید. مجریان تلویزیون که جای خود دارند! این است احترام به معلمی که اسلام به آن توصیه کرده است؟!

برخی معلمان، آبروی آنها با کلاس های خصوصی که نهایت آنها نمره دادن یا نمونه سؤال دادن به دانش آموز ضعیف، از بین رفته است. برخی سر از شغل های کاذب در آورده اند. یا اصلاً چندین سال است در کلاس درس، نا امیدانه  درس می دهند یا  طوری تدریس می کنند تا دانش آموزان کلاس های خصوصی آنان را پر کنند و وای به حال دانش آموز مستضعف!!

 برخی پزشکانی که به ازای هر ۱۰ دقیقه دو برابر یک جلسه تدریس یک معلم با سابقه حق الزحمه دریافت می کند و گرنه از پاسخ سر باز می زند و با تعرفه های خود تعیین کرده،  تبدیل به برج ساز و تاجر شده اند، اگر لحظه ای پاسخ سؤال درسی فرزندش داده نشود  به کار معلمی دخالت می کند که در هر ساعت حداقل ۳۰ دانش آموز که مفهوم احترام به معلم و خانواده را در آنها از بین برده اند را باید کنترل کند و به آنها درس تخصصی بدهد. باید کلاسی را کنترل کند که هیچ حمایت قانونی در برابر دانش آموزان ندارد؟

آیا می دانید که اگر بهترین شرایط تدریس هم موجود باشد، هر جلسه تدریس یک معلم معادل حداقل ۸ ساعت کار اداری سازمان های دیگر است و بیشترین ساعت مفید کاری را در تعامل با دانش آموزان دارند. اما امروز هر غیر متخصصی در هر محفلی به خود اجازه می دهد راجع به ساعات کار معلمان اظهار نظر کند. غیر متخصصانی که گاهی توان کنترل فرزندان خودشان را هم ندارند.

 ما با بقیه اقشار این مملکت چه فرقی داریم. آیا ما دانشگاه نرفته ایم؟ آیا ما در دانشگاه درس نداده ایم؟ آیا دروس تخصصی خیلی سنگین نخوانده ایم؟ آیا  کار با دستگاه های پیچیده تخصصی را تجربه نکرده ایم؟ که مهندسان و پزشکان ادعا دارند که نان تخصص خود را می خورند!! شاید در بین معلمان افراد با تخصص کمتر هم دیده شود اما این هم از ضعف وزارتخانه ای بوده است که اجازه ورود این افراد را داده است و فقدان سازمانی نظام مند برای استخدام در آن بوده است.

آیا روح و روان جوانان این مملکت از بدن آنها مهمتر نیست؟ ایا آینده ایران در دست این جوانان نیست؟ آیا همواره معلمان در جبهه و جنگ حاضر نبوده اند؟ آیا با تمام توان برای انقلاب اسلامی زحمت نکشیده اند؟ آیا امروز صف مقدم راهپیمایی های ضد استکباری نیستند؟

شاید بتوان اختلاس های مالی را جبران کرد اما  جبران و برگشت زمان آموزش ارزشمند جوانان امکان پذیر نیست.

پزشکان و پرستاران و قضات  و مهندسان چه مشخصه برتری دارند که سازمان نظام پزشکی دارند، سازمان نظام پرستاری دارند، کانون وکلا دارند، سازمان نظام مهندسی دارند. برای خود دستمزد تعیین می کنند و می گیرند.

چرا بودجه های فرهنگی این کشور، به سازمان های و دستگاه های موازی داده می شود که هر کدام به نامی و از وزارتخانه ای سر در آورده اند و هیچکدام هم عملاً موفق نبوده اند. اگر می خواهید آینده ای روشن با جوانانی پرورش یافته داشته باشیم باید بودجه ها را به آموزش و پرورش برگردانید باید پرورش را به عهده متخصص خود بسپارید تا ارزش های واقعی را آموزش دهند.

اگر امروز از جانب معلمان رفتارهایی سر می زند از فشار اقتصادی سنگین است. از بی عدالتی است که زندگی آنها بعد از چندین سال تدریس از زندگی یک جوان تازه استخدام در بانک یا شهرداری خیلی پایین تر است. از نگاه تحقیر آمیز دیگران به او است.

رهبر معظم انقلاب امسال را سال دولت و ملت همدلی و هم زبانی نامیده اند ما معلمان همواره با نظام جمهوری اسلامی هم دل و هم زبان بوده و هستیم، خواهش داریم مجلس و دولت هم با ما همدل و هم زبان باشد تا خدای ناکرده معلمان دلسرد و ناتوان مالی، با آموزش دلسردی جوانان دلسرد تراز خود ایجاد نکنند.

رئیس جمهور محترم و نمایندگان محترم با قوانین قدیم نمی توان آموزش و پرورش جامعه جدید را کنترل و پیشرفت داد این معلمان سازمان نظام معلمی لازم دارند.

۱-     سازمانی که حقوق قضایی و اجتماعی آنان را تعیین و حمایت کند.

۲-     سازمانی که مانع شود هر غیر متخصصی تدریس کند و یا در امر تدریس دخالت کند.

۳-     سازمانی که حدود و صغوری را برای وزراتخانه های دیگر برای دخالت در امر آموزش را مشخص کند.

۴-     سازمانی که برای تدریس های خصوصی و غیر خصوصی حق الزحمه تعیین کند.

۵-     سازمانی که دست آموزش و پرورش را برای کسب بودجه باز کند.

۶-      سازمانی که برای دانش آموزان و بازنشستگان نیز حقوق اجتماعی تعیین کند.

۷-     سازمانی که خودش نظام رتبه بندی ایجاد کند و مجوز های تدریس صادر کند.

۸-     سازمانی که رفتارهای صنفی را کنترل و جهت دهی کند و…

 من بیش از ۲ سال است برای ایجاد سازمان نظام معلمی، به  مدیر کل آموزش و پرورش استان مرکزی و نمایندگان مجلس نامه نوشته و آنها را درجریان قرار داده ام، زمزمه هایی از وزاتخانه نیر به گوش می رسد. تنظیم اساسنامه و یا تدوین پیش نویس قانون به کمک متخصصین سریعاً قابل انجام است. خواهش دارم برای این قشر مهم و تأثیرگذار کاری کنید.

معلمان همواره در انتخابات شرکت کرده و اکثر مجریان انتخابات از این قشر هستند و مسلماً این حمایت شما از معلمان در آرامش فکری معلمان و سرنوشت رای های مجلس شورای اسلامی در سال ۹۴ تأثیر گذار است.

خداوند همه ی کسانی را که در جامعه اسلامی به خدمتگذاری مشغول اند حفظ بگرداند.

                                                                         مسعود ستوده نژاد

                                                                       دبیر شیمی دبیرستان های اراک

گفت اگر نیوتون هم وقتی سیب از درخت افتاد می گفت هذا من فضل ربی، این همه مشکل نداشتیم!

بله سیب از فضل خداوند است و برکات مثل باران از آسمان به زمین می آید،  اگر به دلیل  تنبلی ازعلم و اقتصاد جهانی فاصله گرفته ایم، برکت علم را نیز که خدواند در وجود ما نهاده است و اصل الطاف خدواند را زیر سؤال برده ایم،

لایق نبوده ایم که شامل فضل و عطا شویم. خداوند به لایق ها  فضل و عطا می دهد. نیوتون زمین را دید و قانون جاذبه زمین را گقت و علم توسعه یافت. مشکل ما دین ما و فضل خدواند نیست و برتری ما و شما  با توسعه علم توسط خودمان رفع می شود.

اما اگر ما هم هر صبح زنبیل برداریم و از  خداوند بدون علم و کار فضل طلب کنیم همانطور که تا به حال زنبیلمان پر نشده  باز هم پر نخواهد شد.

اگر نیوتون از افتادن سیب قوانین زمین را گفت، من و تو باید، در علم و تکنولوژی که آن هم فضل خداوند است، تلاش بیشتری کنیم،

گفت اصلاً چرا به دنیا آمدیم که بخواهیم بهشت و جهنم برویم؟

به دنیا آمده ایم که رشد کنیم تا لایق بهترین هایی شویم که خداوند خلق کرده است. اگر در راه کسب علم و دانش تلاش کنیم و منصفانه زندگی کنیم و مهربان باشیم لایق خوبیهای عالم خواهیم شد. تا بهترینی را نفهمی نمی توانی آن را بدست آوری، پس باید اول  با دانش و فهم رشد کرد و لایق شد.

از ذات خوبی و خیر مطلق خداوند، خوبی و خیر و رحمت حاصل می شود. انتظار داشتی چه شود، از این ذات حاصل می شوی و به همان خوبی و خیر برمی گردی.

گفتم همانطور که خوابیدن و بیدار شدنمان دست خودمان نیست، به دنیا آمدن و مرگمان نیز دست خودمان نیست.  عده ای گفتند خداوند خلق کرد تا جانشینی مشابه خود بر زمین بگذارد پس ای مشابه خداوند، از نعمت هستی لذت ببر تا به  هستی باقی برسی،

انسان تنبل بی تأثیر، خودش در جهنم است. کسی که لایق بهترین ها نیست به او بهترین ها را نمی دهند.

Tagged :

گفت: شما حق ندارید کسی را به زور به بهشت بفرستید

گفتم: لا اکراه فی الدین از خداست، تو هم حق نداری کسی را به جهنم تحریک کنی،

کسی خودش را هم نمی تواند به زور به بهشت بفرستد، تا چه برسد به تو، سعادت، استعداد می خواهد و قابلیت، اگر تلاش کردی، قابلیت و استعداد می یابی و شامل لطف می شوی، بشارت به سعادت و ترساندن از بدبختی زور و ظلم کردن نیست،

ظلم تو بر خودت می کنی که بهترین ها را برای خودت نمی خواهی

Tagged :

گفت اینها بهشت درست کرده اند تا دنیای ما را جهنم کنند

گفتم: ما می گوئیم ربنا آتنا فی الدنیا حسنه و فی الاخره الحسنه
یعنی ما هم دنیا را داریم و هم آخرت را تازه حسنه آن را داریم. لذات بدنی لایق بدن و جسم ما هستند ما از آنها بهره می بریم، خوب می خوریم و خوی ازدواج می کنیم،  عللاوه بر اینها، از حسنه لذت می بریم و با حسنه رشد می کنیم. از زیبایی هایی خدابا کمال خوشی، لذت و بهره می بریم.

بهشتِ آخرت از جنس نعمات دنیا نیست از جنس رحمت خداوند است. هر کس گفته از نعمات دنیا لذت نبر تا در آخرت بهشت نصیبت شود، غلط کرده، خودش حریص ترین شخص به شهوات است و فکر می کند با زهد احمقانه، بهترش را در آخرت به او می دهند، زهی خیال باطل!!!

بهشت هم اینها درست نکرده اند. هر دو خواهیم مٌرد و هر دو خواهیم دید.

Tagged :

گفت چرا کسی کاری نمی کند

 گفتم  کار خویش می کنند نه کاری برای خدا، یا عالم بی دین اند یا  متدینان با تعصب و بی علم، سالهاست خسارت می زنند.

با سواد هایی  که کشور برایشان اهمیت ندارد  و تعهدی به مردم ندارند و به فکر منافع خویش اند،

یا با سوادهایی که سواد تک بعدی دارند و فکر می کنند، علامۀ دهرند! و اگر کاری می کنند فقط با زاویۀ دید خودشان است.

یا متعصبان بی فکری که به صرف حضور در دسته، فکر کردن را از خودش ساقط کرده ان و مقلدانی چشم بسته اند که خود را صاحب بصیرت می دانند، هر چه مسئول آنها گفت تبدیل به فکر و عمل  گروهی آنها می شود.

تازه این متحجرین به شدت به فکر منافع خویش هستند، خوب الان چه کسانی می خواهند کار کنند، چنددرصد مردم کار خواهند کرد؟

Tagged :